Buzdolabına tam 3 kez gittim geri geldim.
Son gidişimde elimde dondurmayla döndüm.
Koltukta yaklaşık yirmi dakika dondurmayı izledim.
Süreyi, elimde eriyen dondurmama bakarak hesapladım.
Artık yeni karakterini sıvı olarak belirlemiş dondurmamı iki dakikada yedim yuttum.

Yirmi dakikamı harcamıştım.
Güzel halini de kaçırmıştım.
Akmasın diye iki dakika içinde yemek zorunda kaldığım şey, hayalini kurduğum ile aynı bile değildi zaten…
Ömrümde böyle çok yirmi iki dakikam olabilir.

Ben zaten hep çok düşünürüm.
Dondurmam gibi, karar veremiyorken eriyen hayallerim vardır benim…

*

“Benim de söylemek istediklerim var” dersen…